24 december: Roma antica

Domus Aurea

Margrieta was nog niet eerder in Rome geweest. Wat kon een beter beginpunt zijn dan het Colosseum, en in één moeite door een of meer fori? Ons uitgangspunt bevond zich daar maar een minuut of tien lopen vandaan, waarbij die wandeling dan ook nog eens via een kerkje (de San Pietro in Vincoli) en het Domus Aurea leidde. Van het laatste, de megalomane woning van Nero, konden we helaas niet meer dan een uit de kluiten gewassen bouwsel vanachter een hek aanschouwen. Niet getreurd, want al snel werden we overweldigd door het Colosseum!

Wil maar niet minder indrukwekkend worden

Het wil maar niet minder indrukwekkend worden, dit verbluffende bouwwerk. Eerder het tegenovergestelde, want ik heb het gevoel dat je er steeds meer van kunt bezichtigen. Misschien speelt mijn geheugen mij parten (eigenlijk wel zeker) maar bij mijn Romereis, nu alweer 35 jaar geleden, kon je volgens mij niet veel meer dan vanaf de begane grond en de eerste verdieping op enige afstand naar binnen kijken; tegenwoordig kan je binnen helemaal rond lopen. Dit gevoegd bij het feit dat we onszelf hadden getrakteerd op een audiotour zorgde ervoor dat we met heel wat weetjes en indrukken anderhalf uur later het pand weer verlieten. Zeer efficiënt: door van tevoren kaartjes te kopen konden we een fikse rij overslaan, alleen de onvermijdelijke tassencontrole kostte wat onproductieve tijd.

Boog van Constantijn (jatwerk!)

Vanaf het Colosseum is het maar een kleine oversteek naar het Forum Romanum, tenminste als je ook daarvoor al kaartjes hebt en dus de dichtstbijzijnde entree kunt benutten. Heerlijk dat we er allebei van genieten om onszelf in alle rust van  informatie te voorzien en die te verwerken: het zal wel weer niet beklijven, maar kortstondig weet ik toch (weer?) meer van wat zich hier allemaal in deze ogenschijnlijke puinzooi bevindt dan ooit (?) tevoren. Ook de Palatijnse heuvel beklommen we en genoten van het uitzicht over Forum en stad. Alleen de huizen van Augustus en Livia bleven voor ons verborgen, nadat op typisch Italiaanse wijze de bewegwijzering er na een enkel bordje mee ophield. Er zal wel weer een kerk bovenop gebouwd zijn.

Forum, Vittorio en Margrieta

Aan de overkant van de Via dei Fori Romani, een straat van Colosseum naar het bijna tweeduizend jaar jongere paleis van Vittorio Emanuelle II (vanaf nu typmachine te noemen) die voor het gemak dwars over de oude Romeinse restanten heen is aangelegd, liggen nog een paar fori die ik eigenlijk helemaal niet kende; een omissie waarvoor nu de tijd aangebroken was deze recht te zetten. Het was nog maar de eerste dag, die bovendien nog een halve middag licht bood en ons nog redelijk monter aantrof. Helaas bleek dat de nalatenschappen van Augustus, Nerva, Caesar en Trajanus weliswaar in hun tijd indrukwekkend mogen zijn geweest, maar dusdanig weinig sporen hadden nagelaten dat onze fantasie zeer op de proef werd gesteld.

Forum en Colosseum vanaf de Palatijnse heuvel

Niet getreurd: tijd voor de innerlijke mens! Na een late start die ochtend, een enkele boodschap in een buurtsupertje en een al even laat ontbijt zaten we helemaal op schema voor een lunch op een tijdstip dat de Engelsen tea zouden noemen. De voornaamste vraag was: waar vonden wij een plaats die ons tegen kerstavond zou willen voeden? Hier kwam een wereldtip van een collega van Margrieta van pas: zoek de Joodse wijk, daar wordt kerst vast niet zeer uitbundig gevierd en is alle reden tot hoop op voedsel. Zo getipt zo gedaan. De oude joodse wijk in Rome heet... Ghetto! Weer een woord etymologisch verklaard...

Trevi bij nacht

Het door ons gekozen restaurant zette ons een redelijk smakelijke en vullende maaltijd voor. Toen we naar buiten kwamen was de schemer aan het vallen, na een prachtige zonnige en bij tijd en wijle warme dag. Op naar wat een feestelijke kerstmarkt op het Piazza Navona heette te zijn, een kilometer of zo verderop. Het werd allengs donker en steeds rustiger. Kerstavond: alle kerken open, hier en daar wierpen we een blik naar binnen en zagen wat vroege diensten. Weinig te doen op straat, ook op Navona niet meer dan een paar karig bezochte kermisattracties. Gelukkig deden de fonteinen het wel, het plein zelf is natuurlijk zeer de moeite waard. Enigszins doelloos dwaalden we verder door de binnenstad, op zoek naar vertier. Bij de Trevifontein bracht een professioneel strijkje Eine Kleine Nachtmusik ten gehore en was wat meer volk op de been. Arme toerist in kerstelijk Rome, hoe brengt gij deze nacht door? Zelfs de MacDonalds ging tegen zevenen dicht.

Het was mooi geweest. We liepen in een half uurtje terug naar ons appartement en besloten eendrachtig dat de lunch ook wel met terugwerkende kracht voor avondmaaltijd door kon gaan, mits aangevuld met een stukje brood en blokje kaas. Daarna gingen al snel de oogjes dicht en snaveltjes toe...