28 december: Roma finita

St. Pieter nu wél gehaald

De laatste dag! Onze vlucht vertrok pas 's avonds, dus nog ruim tijd om een aantal dingen te doen waaraan we nog niet toegekomen waren. Te beginnen bij de Sint Pieter. Maar nog daarvóór moesten de koffers gepakt en gedropt worden. Alles bij elkaar genoeg aanleiding voor een vroege start, dus om 7:00 op en voor het eerst de zonsopgang meegemaakt.

Het bagagebrengpunt zag er geavanceerd uit, de koffers verdwenen per rolband in een heel grote kast, we kregen een bonnetje met barcode en konden ons weegs gaan. Na een vlotte en veel minder drukke metroreis bevonden we ons al snel weer tussen de kolommen van Bernini, in een rij die teleurstellend weinig minder lang was dan die van gisteren, maar op het tweede gezicht wel een stuk minder breed. Al met al toch nog drie kwartier voordat wij de kans kregen te laten zien dat onze tassen geen bommen bevatten.

Koper gestript van het dak van het Pantheon
(Wat de barbaren niet gedaan hebben,
hebben de Barbarini wel gedaan)

Sint Pieter: buitenproportioneel groot. Aan elke kant van elke gigantische zuil wel een boeiend beeldhouwwerk of mozaiek, met daaronder een altaar voor wanneer een bisschop of kardinaal de geest zou krijgen en er een mis zou willen vieren. Twee of drie missen van dat soort waren ook inderdaad aan de gang, tegelijkertijd. De laatste audiogids van de vakantie, dit keer zeer praktisch via de mobiele telefoon, diste veel wetenswaardigheden op maar vermengde deze met theologische beschouwingen en dogmatiek waar wij niet op zaten te wachten. Even vergeten: voor het gros van de bezoekers (inclusief de aziatisch en afrikaans ogende nonnetjes die we giechelend selfies op het plein hadden zien maken) is dit geen indrukwekkend oud bouwwerk vol artistieke hoogtepunten, maar een heiligdom in de waarste zin van het woord.

Na exit van de kerk hadden we nog puf voor een bezoekje aan het dak, zij het met de lift en niet tot aan de nok van de koepel. Helaas bleek je niet meer tot direct achter de beeldenpartij bovenaan de voorgevel te kunnen doorlopen, zodat het mooiste uitzicht niet meer beschikbaar was (voor hen zonder puf voor de nok). Wel meenden we nog de Santa Sabina te ontwaren.

Niet-alledaagse koffie in niet-alledaagse ambiance

Voor lunch gebruik gemaakt van nog een tip van een collega van Margrieta: wat deze een "eetschuur" noemde in de buurt van het Pantheon maar er voor een argeloze voorbijganger uitzag als een heel normaal restaurant, wel met een bovengemiddeld hoog percentage Italiaanse eters - altijd een goed teken. Vervolgens ook het Pantheon zelf aangedaan, mocht natuurlijk niet ontbreken in onze checklist van afgewerkte bezienswaardigheden. Punt van het Pantheon is wel dat er onder de streep niet zo heel veel te zien is: bijzondere architectuur, check; eerbiedwaardige leeftijd, chack; Raphael begraven alsmede wat koningen, check. Flauw misschien zo'n opsomming, maar zo werkte het voor ons in ieder geval op dit moment. Maar zo bleef er tijd over voor nog drie tips: een bekertje granita di caffè con panna van het Tazza d'Oro, een drietal schilderijen van de hand van Caravaggio in de San Luigi dei Francesci, een ijsje bij Giolitti. Met ijsje in de hand schuifelden we over straten die drukker waren dan we ze totnogtoe gezien hadden terug naar het naastbije metrostation, en van daar naar Termini.

Roessische poes

Het afhalen van de bagage deed geen recht aan de indruk van professionaliteit die we bij de afgifte ervan hadden gekregen, maar de koffers kregen we na een kwartiertje toch weer in handen. Verder een vlotte thuisreis. In Rotterdam reed de bus net voor onze neus weg, jammer want het was hier wel verrekte koud! Gelukkig is de frequentie vier keer per uur. Om de volgende dag vlot te kunnen vertreken had Margrieta een B&B in de buurt van Rotterdam Centraal geboekt. Dat bleek gerund door een Roessische die na veertig jaar in Nederland nog altijd half in het Encgels communiceerde. Onze kamer was bruin, oker, oudrose en geel, met als tsaar verklede poezen aan de muur, maar het bed was beter dan het eerste gezicht deed vrezen, en voldeed voor de korte nacht die we hier doorbrachten.

Een prima ontbijt later, met als enige minpuntjes de beschimmelde jam en het moeten aanhoren en ontcijferen van de monoloog van de gastvrouw, zaten we keurig net bij het ingaan van de daluren in de trein naar Enschede. Er lag nog een kerstmaaltijd in het verschiet, maar dethuisreis betekende wel het einde van deze bijzondere, rijke, zonnige, zeer geslaagde vijf dagen in het oude Rome!