27 december: Roma religiosa

Bestemming: St. Pieter

Het eten beviel dan misschien iets minder goed dan de avond ervoor, het víel wel beter, de nacht was minder doorwaakt. Helaas gunden we onszelf geen lange ochtenden; er was nog een heleboel Rome te aanschouwen!

Vandaag stond Vaticaanstad op het programma, van voor (St. Pieter) naar achteren (Vaticaans museum). Opnieuw kwam de metro goed van pas. Op station Termini inspecteerden we alvast de bagagekluizen, voor morgenochtend als we de koffers een groot deel van de dag moeten stallen. Kluizen bleken niet te bestaan, wel een afgiftepunt. Ook goed.

Een heel volle trein: Japanse passagiersduwers zouden niet misstaan. Bij Piazza del Spagna en Piazza del Popolo werd het allengs leger, maar naar onze zin niet leeg genoeg. En masse begaven wij en onze treingenoten ons naar de Sint Pieter. Om 11:15 daar gearriveerd bleek dat de mensenmassa op het plein voor het grootste deel een enorme rij vormde die bijna helemaal rond ging. Daar hadden we geen rekening mee gehouden! Schuldige: de tassencontrôle, waarvoor welgeteld drie poortjes open waren (geflankeerd door een stuk of tien ongebruikte). Een rij is niet erg als er beweging in zit, maar na in 15 minuten minder dan 50 meter te zijn opgeschoten konden we uitrekenen dat het zeker nog een uur zou duren voordat wij gezegend zouden worden met toegang tot het heilige der heiligen... Dat was niet te combineren met de rest van ons plan, dat vanaf 14:00 een lunch in en bezoek aan het Vaticaans museum inhield.

Plan aangepast: Engelenburcht

Snel het plan aangepast dan maar. Morgenochtend vroeg zou er tijd zijn voor een herkansing. Dat gaf de kans om nu nog even naar de Engelenburcht te lopen, die we oorspronkelijk van plan waren geweest te negeren. Groots en massief lag die er bij in de opnieuw enthousiast schijnende zon. De brug ernaartoe staat vol engelen met martelwerktuig dat op Jezus uitgeprobeerd is: lansen, doornenkronen, zwepen, sponzen met zuur, dat werk. Aan de achterkant was een schattig klein ijsbaantje ingericht. De overdekte gang naar het Vaticaan stond niet voor ons open, dus we moesten langs de gewonemensenweg. We passeerden tweehonderd meter wachtenden die niet zo handig waren geweest van tevoren een kaartje te bemachtigen. Voor onze eigen tijd waren we zelf te vroeg. Helaas ligt de ingang van het museum aan de noordzijde, zodat de slagschaduw van de muren de zonnewarmte ver van ons hield. Dat scheelt toch snel tien graden.

Lange gang met kaarten

Eenmaal toegelaten was het eerste programmapunt de ook gereserveerde lunch. Die viel een beetje tegen in kwaliteit en ambiance: we kwamen (na enig speurwerk) terecht in een cafetaria dat nog het meest weghad van een mensa. Niet enerverend, dus meer tijd over voor het museum zelf! De lange gangen naar en van de Sixtijnse kapel, toch wel het hoogtepunt, werden opnieuw door een gehuurde audiogids verlevendigd. Gobelins en kaarten bepaalden het beeld op de heenweg. Geen van beide herinner ik me van mijn vorige bezoeken, hoewel ze er toen zeker ook al gehangen zullen hebben.

Sixtijnse kapel: No pictures please!

Daarna de beroemde door Raphael en zijn leerlingen verluchte kamers met hun kleuren- en vormenpracht, een heel stuk modernere religieuze kunst waar wij net als het grootste deel van de stroom snel voorbij liepen omdat de voeten opspeelden, en dan de Sixtijnse kapel. Die is vrij recent gerestaureerd en veel beter verlicht dan ik mij herinnerde. Voor Margrieta waren de dimensies een verrassing, en ja, het woord "kapel" roept een ander beeld op dan deze ruimte: er zijn kerken die er integraal in passen. Over de schilderingen van Michelangelo is zoveel bekend en geschreven dat ik wil volstaan met de opmerking dat we er met volle teugen van genoten hebben. Wat ik niet (meer) wist is dat er ook nog twee zestallen grote taferelen uit de levens van Mozes en Jezus langs de wanden geschilderd zijn, waarvan nu vooral opviel hoe statisch die eigenlijk in vergelijking zijn.

De lange gang terug doorliepen we snel, andermaal is er bij mij niet meer dan een heel vluchtige indruk blijven hangen van geschenken, pracht en praal. Op een gegeven moment is het allemaal echt teveel. In de museumwinkel kochten we een potlood (Margrieta) en 1000 stukjes tellende puzzel van het Sixtijnse plafond (Arend). Voor mijn audiogids, die in de Stanza di Raffaello de geest gegeven had, wisten we het huurbedrag terug te vorderen, dat scheelt dan weer twee biertjes.

Hapjes in La Zanzara

Het was ochtend geweest en het was middag geweest: de vierde dag. Stefan, de secretaris van de RUG, voor wie Margrieta werkt, heeft vlakbij het Vaticaan gewoond en had haar een tip aan de hand gedaan: La Zanzara, een bar waar ook gratis hapjes geserveerd zouden worden. Snel gevonden, drankje besteld, maar hapjes ho maar. Tot we ontdekten dat we in het verkeerde deel van het café gezeten waren (domme toeristen): een muur verderop waren de stoelen niet alleen comfortabeler maar werden om de vijf minuten zeer smakelijke bakjes met van alles en nog wat voor je neus gezet. Dat was nog wel een drankje waard, en behoorlijk verzadigd verlieten we na een heel dik uur het pand.

Dit was de enige avond waarop Margrieta een restaurant gereserveerd had, gelegen op de route terug naar het hotel. Weliswaar niet erg hongerig schoven we daar even later alsnog aan. In tegenstelling tot La Zanzara was deze tent echter niet bijzonder, een simpel pastaatje later liepen we het laatste halve uur naar huis, 70 treden op, alwaar het bed wachtte.